สวรรค์ บ้านนอก
ชีวิตคนบ้านนอก.....
ทุ่งนาฟ้าโล่งมองไปไกลสุดลูกหูลูกตา ต้นไม้สักต้นก็ไม่มี
ชาวบ้าน หมู่บ้านนี้เขามีอาชีพ ทำนา 100% เลี้ยงวัวเลี้ยงควาย ไว้ใช้งาน เมื่อก่อนใช้แรงงานควายเป็น
หลักเอาไว้ไถ่นา ส่วนวัวใช้เทียมเกวียน แต่ยุคทุกวันไทยนี้ อาจจะไม่ค่อยได้เห็น ทุกวันนี้เกวียนเขาไม่
ให้วิ่งแล้ว เอามาแปรรูปเป็นเตียงเป็นโซฟานั่งตามบ้านต่างๆ ชีวิตหนุ่มสาวชนบท เป็นชีวิตที่มีแต่ความ
ซื่อสัตย์ต่อกัน จริงใจต่อกันเพราะคนรุ่นก่อนๆจะปลูกฝังเรื่องบาปกรรม ให้พูดความจริง
ทุกคนในหมู่บ้านจะช่วยเหลือ ซึ่งกันและกัน เป็นวิถีชีวิตเอื้ออาทรต่อกันทุกอย่าง คนในหมู่บ้านเปรียบ
เสมือนครอบครัวเดียวกัน ต่างจากปัจจุบันโดยสิ้นเชิงยกตัวอย่างในหมู่บ้านที่
สายลม....ได้เกิดมาในดิน.....
แดนศิวิไลซ์เต็มไปด้วยกลิ่นโคลนสาปควาย จำความได้เกิดมาก็ขับขี่ ควายเป็นแล้ว ฮ่า....
โถ....ควายเราเปรียบเหมือนครอบครัวเดียวกันเจอกันกันทุกวันดูแล อย่างดี ดูแลเรื่องน้ำให้กิน
ห้ามให้พี่ควายอด ครอบครัวแต่ละครอบครัวจะมีควายทุกหลังคาเรือน 2-3 ตัวไว้ไถ่นา วัวมี 2 ตัวไว้
เทียมเกวียน บรรทุกสิ่งของไปนาหรือไม่มีอะไรบรรทุกสิ่งของ ก็เทียมเกวียนไปเปล่าๆเป็นรถประจำ
ครอบครัวไปนา เหมือนกับรถยนต์ทุกวันนี้ในแต่ละครอบครัว
ชีวิตสายลม....เกิดมาพร้อมกับความสะดวกสบาย ทุกอย่างเพราะพ่อกับแม่ เป็นคนขยันจะพา
สายลมไปตลอดทุกที อะไรที่พ่อกับแม่ทำ สายลม ก็จะไปแย่งทำด้วย สนุกๆตามประสาเด็กๆ ที่พอจำ
ความได้ ฤดูทำนา ทุกครอบครัวก็จะทิ้งบ้านไปอยู่ที่กระท่อมในที่นาของตัวเอง บางคนมีที่นา 20-30
ไร่ ก็ต้องไปนอน อยู่เป็นเดือนๆเลยครับ บางคนมีหลายแปลง เขาจะปลูกกระท่อมไว้ที่ทุ่งนา เป็นบ้าน
หลังที่สอง ไม่มีเครื่องจักรยนต์ใดๆใช้แรงและเพื่อนร่วมครอบครัว คือวัวกับควาย ที่เป็นสมาชิกในครอบ
ครับครัว เพราะถ้าเราไม่มีควายเราก็ทำอะไรไม่ได้ จะให้ใช้จอบพรวนดินทำนาก็คงไม่ได้นะครับ
สายลม.....ที่นาอยู่ห่างหมู่บ้าน 5 ก.ม บางแปลงไกลถึง10 ก.ม ตี 4 แม่จะปลุกให้ไปนากับพ่อ แม่หุงข้าว
ทำกับข้าว ตำน้ำพริกดังโป๊กๆๆ เหมือนเพลงเขาร้องตำน้ำพริกนี้ทุ่งสะเทือน กับข้าวเสร็จเรียบร้อยพ่อ
แม่ลูก 3 ชีวิต ได้เวลาออกทำภารกิจ นั่งรถประจำครอบครัว พ่อเอาวัวมาเทียมเกวียน เสร็จแม่เอาหม้อ
ข้าวถ้วยจานต่างๆใส่ตะกร้าที่พ่อสานเองกับมือด้วยวัตถุดิบไม้ไผ่ในหมู่บ้าน กลับมาแม่อุ้มสายลมขึ้น
เกวียน ทำไมต้องอุ้ม อย่าลืมว่า ตี 4 นะครับเด็กๆไม่กี่ขวบช่วงนั้นเป็นเวลาเด็กกำลังนอนอย่างสบายเลย
ขึ้นเสร็จเป็นหน้าที่พ่อแล้วนั่งเทียมเกวียน
สายลม....หลับต่อบนตักแม่.....อากาศเย็นและหนาวแต่เวลาอยู่ในอ้อมอกแม่แล้วไออุ่นแผ่กระจาย
ทั่วตัว ความหนาวไม่สามารถเข้ามาได้ อ้อมกอดที่อบอุ่นไม่เหมือนผ้าห่ม เวลาอยู่ในอ้อมกอดแม่กายแม่
นี้อุ่นอยากซุกตัวอยู่ติดกับร่างกายแม่นานๆ แม่จะโอบรัดให้อยู่ในอ้อมกอด พ่อก็นั่งใกล้ๆบางทีพ่อชอบ
เอามือมาหยิกแก้มหยอก สายลม...ที่อยู่ในอ้อมกอดแม่....แม่ก็จะตวาดว่า.....ลูกกำลังหลับ
อยู่......สายลมตื่นด้วย ที่ถูกมือที่หยาบกระด้างและด้านมากๆไม่ใช้มือใครที่ไหน มือพ่อนี้เอง......พร้อม
ได้ยินเสียง หัวเราะชอบใจของพ่อ และก็ตามด้วยคำว่าตื่น ได้แล้ว.....มาขับเกวียนแทนพ่อพ่อจะ
นอนบ้าง..
ตื่นๆๆๆดูๆๆนั้นๆๆไก่ป่าลูก....สายลมตื่นด้วยที่ยังงัวเงีย แต่ด้วยคำที่ว่าไก่ป่า ความง่วงหายสนิท
เพราะว่าอยากเห็น..... จริงด้วยพ่อ 2-3 ตัว สีแดงสวยมากๆ ถ้าเจออย่างทุกวันนี้ไก่ป่าได้อยู่ในหม้อต้มใบ
มะขามแน่ๆ ตื่นแล้วก็มาขับเวียนต่อจากพ่อ.....แต่ก่อนขับในฐานะที่ทำให้ตื่นต้องเอาคืนหน่อย ขึ้นขี่คอ
คนขับก่อน....สู้จนได้ขี่คอสมใจ แล้วก็โยกไปมาสนุกสมใจ.... อาจเป็นว่าแรงพ่อสู้ สายลม.....ไม่ได้......ให้
รู้เสียบ้างว่าลูกใคร.....แต่เสียงที่ทำให้ต้องหยุดสนุก แทรกเข้ามา อย่าขี่บนคอพ่ออย่างนั้น ลูก มันบาปน่ะ
ลงมาๆๆ สายลมก็ถางขาลงมาด้วยอาการเงียบ...มานั่งบนตักพ่อบ้างแล้วไม่นั่งลงตักแม่แล้วเพราะโดนดุ
....อยู่บนตักพ่อ จับเชือกที่บังคับวัวที่กำลังเดิน( ก็เหมือนกับจับพวงมาลัยรถ ถ้าทุกวันนี้ ) แต่วัวนี้ฉลาดและ
เชื่องมาก รู้เส้นทางโดยไม่ต้องบังคับ เป็นเรื่องจริง บางที่วัวหายเพราะว่าเป็นช่วงฤดูผสมพันธุ์ วิ่งตามตัว
เมียเป็นฝูงหายไป กลางคืนวัวก็จะมาที่คอกเอง.....
วัวไม่ลืมคอก ถึงจะไปเที่ยวมาแต่ก็ไม่ลืมคอกบ้านตัวเองและเจ้านายมีพระคุณ ใช้เวลา 1.ช.มกว่าๆ
ถึง ถึงที่จอดก็เสร็จพ่อก็เอาวัวไปผูก แล้วพ่อก็ไปเอาควาย ที่ฝากไว้กับเพื่อน ที่นอนอยู่นาใกล้ๆกัน
เป็นการฝากให้ดู บางทีแม่ก็จะเอาลูกฟักแตง ผักบ้าง แตงโมบ้าง จัดให้พ่อเอาไปฝากลุงน้าที่เราฝาก
ผูกควายไว้ บางครั้งเอาของไปฝากก็ได้ของกลับมาเหมือนแลกกันไปมา อยู่ทุ่งนาไม่ต้องห่วงมีปลา
เยอะกลางคืนลุงไปส่องปลามาได้ก็เอามาแบ่งกัน นี้และบ้านนอกที่สายลมได้เกิดและรู้จักช่วยเหลือกัน
และกัน ป่วยเจ็บไข้ไม่สบาย หมอที่จัดยาให้ก็เพื่อนๆที่อยู่กระท่อมนานี้แหละครับ ยาที่ฮิตก็คงจะเป็น ยา
หยี่ห้อยาปวดหาย และยาทันใจ
ทุ่งนาฟ้าโล่งมองไปสุดลูกตา กลิ่นหอมของธรรมชาติทุ่งนาช่างแสนสุขใจจริงๆเลยพ่อจูงควาย
มาเอาแอกใสบ่าควาย
ยกคันไถ่เตรียมไถนา
สายลม .....ก็วิ่งเล่นน้ำแต่เช้ากลิ้งเล่นตามร่องดินที่ไถ่นา
วิ่งเล่น สกีน้ำ
สกีบกสนุกสนานเถิดเทิง ถึงจะได้ยินเสียงตะโกนของแม่ห้ามก็ไม่สนแล้ว สุดท้ายก็แม่ละเปลี่ยนชุดให้
เพราะกลัวจะเป็นไข้ นี้แหละหนาหัวอกแม่ แต่ก็ใช้ว่าจะหยุดตามประสาเด็กๆอย่างสายลม......เพราะดื้อ
มาตั้งแต่เล็กแล้ว เขาว่าเด็กดื้อนั้นฉลาดนะ (แม่เล่าให้ฟัง) กว่าพ่อจะไถ่เสร็จ แม่เอากล้ามาเพื่อเตรียม
ดำนา สายลม เปลี่ยนชุดยังไม่ทันไรก็ลงน้ำอีกรอบ หน้าที่ช่วยแม่เอาต้นกล้ากระจายเพื่อจะได้ดำนา
.....พ่อดำนาเร็วมากๆจับต้นกล้ายังกะเครื่องจักรสั่งได้เลย( เอาเครื่องจักรมาแข่งทำไม่ทันพ่อเลย) แม่จะ
ดำนาเสมอต้นเสมอปลาย สายลมก็ดำแข่งกันกับพ่อ ด้วยการฝึกวิทยายุทธกับพ่อ เล่นกันไปด้วย พ่อแม่
ลูก ชีวิตนี้สุขสบาย แดดร้อนก็ต้องหลังสู้ฟ้า หน้าสู้ดินจะร้อนอย่างไรก็ไม่มีถอย ไม่มีการพักเครื่อง ไม่มี
เสียงดนตรี ได้ยินแต่เสียงน้ำที่มือจับต้นกล้าดำ จุ๊บ...จับ....แต่ก็ได้ยินเสียงมาแต่ไกลนาข้างๆกัน เป็นนา
ของ ลุงกับป้า เปิดวิทยุเสียงดัง รุ่นธานินทร์ใส่ถ่าน เปิดอะไรเหรอ ลุงหมดสิทธิ์เลือกเพราะป้าแก่ติด
ละคร ของคณะเกษทิพย์และละครคณะสยามแปดหนึ่ง แก่จะรู้เวลาจบละครนี้ก็จะเปิดช่องนี้ต่อ
ชีวิตชาวนาสุขด้วยธรรมชาติแหละครับ ได้เวลาอาหารเช้าแล้ว พ่อก็จะเรียกแม่ ให้ไปเอาข้าวมา
แม่ก็ขึ้นเตรียมเวลาทานข้าวดูนาฬิกาง่ายๆก็มองไปที่นารอบข้างถ้าเห็นเขาขึ้นจากนาเราก็จะขึ้นตาม
อัตโนมัติ แม่ก็จะให้สายลมเอาแตงโมที่ผ่าครึ่งซีกเอาไปให้ลุงกับป้าที่ทำนาข้างๆกัน ถือเดินตามคันนา
เสียงแม่ตามหลังมาเดินดีๆนะลูกชื่อก็บอกแล้ว สายลม.......ลุงกับป้าเห็นเดินตามคันนามา ก็ตะโกนได้
อะไรมาลูก สายลม.....ก็ตะโกนออกไปแตงโม เพราะแถวบ้าน...( เขาใช้เสียงดัง) มาถึงลุงป้า ลุงกับป้า
บอกสายลมว่า “ขอบใจมากนะลูก”แถมเอามือมาลูบหัวสายลม....ด้วยความเอ็นดู ไม่เท่านั้นป้าแก่เรียก
“เดี่ยวๆลูก” ป้าให้อันนี้ไป แล้วป้าหยิบขนมส่งมาให้ บางครั้ง ได้ไข่ต้มใส่ถุงให้ บางที่ได้ของกลับ
มากกว่าขามาอีก ตามด้วยเสียงป้าเดินดีๆนะลูก พอเดินมาถึงยังไม่ทันนั่งเลย แม่ก็เอ่ยขึ้น “ไปเอาของป้า
กับลุงทำไมละลูก” สายลมก็เถียง “ ป้าให้มานะแม่ ” พ่อตัดบทแล้วพูดว่า “มานั่งใกล้พ่อ แม่เขาก็
อย่างนี้ ” พ่อพูด (พ่อกับแม่ได้ปลูกฝั่งคุณธรรมให้สายลมไม่รู้ตัวโดยเป็นทั้งผู้ให้และผู้รับพร้อมการสร้าง
คุ้นเคยกับญาติโดยมิรู้ตัว )
สามชีวิตพ่อแม่ลูกนั่งล้อมวงกัน แม่ตักข้าวสามจาน ครบ สายลมนั่งขัดมาท อาหารวันนี้ มี
แตงโมครึ่งลูกและแกงปลาช่อนที่พ่อไปจับได้เมื่อวันก่อน และ น้ำพริกผักสด มีน้ำใส่แกนลอนน้ำดื่ม 5
ลิตรอยู่ข้างๆขันน้ำสังกะสีบางๆแสตนเลส พ่อตักปลาตักเนื้อปลาชิ้นใหญ่ใส่ในชามสายลม แล้วพูดว่า
เอ้ากินข้าวลูก แม่ก็มองหน้าพ่ออมยิ้ม สายลม.....ได้ชิ้นปลาใหญ่แล้วก็จัดเต็มเสียง แม่ก็จะพูดแทรกมา
ว่า “ทำงานให้มันคุ้มกับข้าวน่ะ กินดีๆอย่าให้หกลูกข้าวเรากว่าจะได้มาเห็นไหมลำบากไหมกว่าจะออกมา
เป็นเม็ดข้าวมาให้ได้กิน”
สายลม.....กินข้าวไปตามประสาเด็กๆ ทุกอย่างปิดได้แต่หูไม่สามารถปิดได้ วงอาหารแค่สาม
ชีวิตพ่อแม่ลูก สายลมได้ร่ำเรียนจากครูคนแรกที่ให้กำเนิดและเป็นต้นแบบให้สายลมได้รู้ คือพ่อและแม่
ไปไหนพาไปด้วย ทำให้ดู แล้วทำตาม พ่อสายลมไม่ค่อยพูดแต่จะเน้นทำให้ดู ส่วนแม่สายลมจะพูดและ
สอนไปด้วยทำนองว่าดูพ่อเอา....ต้นแบบที่ดี กินข้าวเสร็จ พ่อคว้าถุงยาสูบมา ใบตองกล้วยใส่เส้นยาสูบ
พ่อปลูกต้นยาสูบไว้สูบ ใช้อะไรรดต้นยาสูบ ใช้น้ำปัสสาวะรดตอนเช้า แม่ก็จะบ่นสูบอยู่นั้นแหละ กลิ่น
ยาสูบ สายลม.....ได้กลิ่นสุดที่จะเหม็นๆพ่อก็จะลุกออกเดินไปทำงานต่อจับด้ามจอบขึ้นบ่าเดินดูน้ำตาม
คันนาเช็คดูว่ามีรั้วตรงไหนหรือเปล่า มองตามที่พ่อเดิน ควันบุหรี่พ่อพ้นออกมาเป็นระยะ มองชัดเพราะ
พ่อทำม้วนใหญ่ เป็นปกติจนปัจจุบันตอนนี้ยังไม่หยุดสูบ แต่สายลม....สูบบุหรี่ไม่เป็น
วันเวลาผ่านไปไม่เคยย้อนกลับ ชีวิตลูกชาวนาที่ตกทอดมาจากบรรพบุรุษก็ยังดำเนินต่อไป
สายลม....เริ่มโตขึ้นเข้าโรงเรียนแล้ว แต่ก็ต้องทำนาเหมือนเดิมแต่ก็เพิ่มความรับผิดชอบขึ้นมาก
ครอบครัวเริ่มขยายขึ้น พ่อเป็นคนขยันมีอะไรทำตลอด ครอบครัวก็เลยมีฐานะดีขึ้นตามลำดับ มีโรงสีข้าว
ประจำหมู่บ้าน เพราะเมื่อก่อนที่บ้านพ่อมีโรงสีข้าวในหมู่หลังเดียว เหตุที่มีโรงสีข้าวเพราะการคำนวณ
ของพ่อ บอกว่าเรามีโรงข้าว สีข้าวให้คนในหมู่บ้าน สิ่งที่ได้คือ รำข้าว ปลายข้าว เปลือกข้าว และ
ข้าวสารที่คนในหมู่บ้านมาสี เราตักเอาข้าวสารแค่ครึ่งถ้วยเป็นค่าน้ำมัน ชาวบ้านก็จะรู้กันดี ประโยชน์พ่อ
บอกว่า ข้าวเราก็ไม่เคยเอาออกมาสีเพราะเรามีค่าที่เก็บค่าหัวสีข้าว ข้าวยังเหลือยุ้งไม่ได้ออกสักเม็ด
นอกจากว่าจะเอาออกมาขาย หรือให้ชาวบ้านกู้ยืมเลี้ยงเป็ดเพื่อกินไข่โดยไม่ต้องซื้อ มีขายให้ด้วยหรือ
ไม่ก็แบ่งให้ฟรีไม่เอาตังค์ สายลม.....กินไข่ทุกวันเป็นอาหารหลัก
ฮ่า....เลี้ยงไก่ด้วยไว้เป็นอาหารจนถึงปัจจุบัน ก็น่าสงสารเพราะเราต้องฆ่ามันเพื่อสนองปากเรา
ทุกชีวิตล้วนไม่อยากตายล้วนรักชีวิตของตัวเอง เพราะเวลาจะจับไก่แต่ละตัวต้องวิ่งช่วยกันสกัดจับทุกที
ใช้แห่เป็นตาขายดักจับแล้วก็ช่วยกันต้อนจับ เจาะจงเป้าหมายเอาตัวไหน ที่จะถูกปลิดชีพในวันนี้ ไก่วิ่ง
อย่างไรสุดท้ายหยุดตรงที่ตาข่าย..เฮ้อ....มาถึงปัจจุบันตอนนี้ใจหดหูจังเลย พ่อเลี้ยงหมูและต้องเป็นหมู
แม่พันธุ์เพื่อที่เวลาแม่หมูคลอดลูกออกมาก็จะได้ขายให้คนแถวหมู่บ้านเลี้ยงสักพักก็จะมีคนมาขอเอาไป
เลี้ยง เวลาแม่หมู่มันจะคลอดลูกพ่อก็ต้องมาคอยเฝ้าเพราะจะได้ด้วย วันที่เอาหมูพ่อพันธุ์มาทับวันไหน
แล้วจดวันเหมือนคนเราทุกวัน.....แต่คนเราคงไม่มีใครจดบันทึก......
ฮ่า......บางทีพ่อก็จะเรียกแม่ให้มาช่วยดู สายลม....ก็มาด้วยเราจะมีบุคคลที่จะเกิดมาอยู่ในครัวอีก
เป็นเรื่องที่น่ายินดี อาการคงไม่ต้องเล่าเอาแค่ว่ามันคงทรมานมากๆเพราะมันร้องตลอด พ่อเตรียมหอบ
ฟางข้าวมาเพื่อทำอะไรเหรอครับ เอาไว้เช็ดคราบลูกหมู ลูกตัวแรกออกมาลุ้นกัน ว่าจะคลอดออกมาเป็น
ตัวผู้หรือตัวเมีย และแล้วตัวที่ออกมาดูโลกและเป็นสมาชิกใหม่ในบ้านเราเป็นตัวผู้ พ่อก็จะเอาฟางข้าว
ที่เตรียมมาเช็ดถู สายลม....ช่วยเช็ดเหมือนกันต่างคนต่างดีใจใบหน้าพ่อกับแม่ยิ้มแต่คนที่จะรู้สึกตื่นเต้น
เป็นพิเศษ คือ สายลม จับตัวมันอุ่นอยู่เลยหมูมันน่ารัก แต่.....ตัวผู้มีชะตากรรมว่าถ้าเกิดมาได้ 15
วันก็จะต้องถูกตอน ถ้าไม่เข้าข่ายเป็นพ่อพันธุ์ ( ฮึ่ย...เสี่ยว..) มาอีกแล้วเพราะเห็นขามาก่อน บางที่ก็ออก
มา 15ตัว แต่ไม่เคย
เลี้ยงดูคือค้าขาย คงไม่เลี้ยงเอาไว้ทั้งหมด คงแบกภาระไม่ไหวในการเลี้ยง แต่บ้านเรามีโรงสีข้าวเองทุก
อย่างแทบไม่ต้องใช้ทุนคือใช้ตัวเราเอง ข่าวคราวแม่หมูคลอดลูกกระจายข่าวไปทั่วหมู่บ้าน ต่างคนต่าง
มาขอจองคนนั้นจะเอาคนนี้จะเอา แต่คนที่จะเอาตัวแรกก่อนก็คือเจ้าของบ้านคัดไว้เลี้ยงเอง หรือบางที
คนที่อยากได้จริงก็ให้ได้เหมือนกัน ทุกคนในหมู่บ้านเอาลูกหมูไปก็ต้องมาสีข้าวที่เราทุกครั้ง รำข้าวก็จะ
ขายราคาเป็นปิ๊บไม่ได้ชั่งกิโลละเอียดเหมือนทุกวัน ปลายข้าวก็เอาไปต้มให้หมูกิน ของดีคือจมูกข้าว
ปลายข้าวแต่ให้กิน 2 เวลาเช้าและเย็น ถึงเวลาอาหารไม่ต้องไปไหนหมูจะเรียกเองร้องๆๆๆจนกว่าจะเอา
ให้ พอข้าวมาให้ก็จะหยุดร้อง เหมือนเด็กร้องกินนมแม่หมูเวลากินอาหารก็จะเสียงดังจั๊บๆๆ แม่จะชอบ
พูดเวลากินข้าวว่า “ อย่ากินข้าวเสียงดังกินเหมือนหมู” นะลูก สายลม ต้องคิดเลยแม่พูดเสียขนาดนั้น
เราไม่ใช่หมู ฮ่าๆๆ
เวลาเช้าสายลม......ช่วยงานที่บ้านทุกอย่างทำหน้าที่ให้ข้าวหมูเป็ดไก่ทุกอย่าง เพราะพ่อต้องสีข้าวของ
ชาวบ้านแต่มืดแม่ก็หุงข้าวเตรียมไปนา สายลม.....ตื่นขึ้นมาหน้าที่เก็บไข่เป็ดในเล้า วันนี้ เป็ด มี 7-8ตัว
ที่เลี้ยงก็จะไข่ประมาณ วันละ 7-8 ฟอง ทุกวัน ไข่เป็ดที่ฟักใหม่จะเก็บไว้แยกออก 1-2วันแล้วค่อย
ขายหรือให้เพื่อนบ้าน เวลากินข้าวพร้อมกันตอนเช้า กินเสร็จพ่อเตรียมไปนากับแม่ สายลมไปโรงเรียน
ห่างจากบ้าน 900 เมตรข้าวแม่แยกใส่ตู้ไม้ไผ่ที่พ่อทำเองกับมือวัตถุดิบไม่ต้องซื้อ สายลม....ไม่มีการ
งอแงตั้งแต่เด็กชินกับการอยู่คนเดียวมาตลอด เลิกเรียนตอนเที่ยงก็มากินข้าวที่บ้านเสร็จเดินกลับเลิก
เรียนตอนเย็นก็ต้องรีบกลับเพราะสมาชิกในบ้านหมู่น้อย กลับมาหุงข้าวรอพ่อกับแม่เป็นหน้าที่ ไม่ลำปอ
เชื้อเพลิงที่รวดเร็วจุดปับติดปุ๊บแต่ไหม้เร็วบางทีเลิกเรียนตอนเที่ยงไม่มีอะไรแต่มีไข่เป็ด เคาะไข่ใส่ถ้วย
เด็ดต้นผักและต้นหอมที่ปลูกไว้ใกล้ๆคอกหมูสวยงามเพราะมีปุ๋ยดีจากขี้หมูเด็ดเอามาคนให้เข้ากันเสร็จ
ลำปอไหมหมดไข่สุกพอดี ตักข้าวไว้รอตั้งแต่ก่อนทอดไข่ หยิบจานข้าวมาเอาตะลิ่วตักไข่ขึ้นมาวางบน
ข้าวเสร็จพริกผงที่แม่เคยตำเก็บไว้ในกระปุกโอวัลติลช้อนตักมาครึ่งช้อน......( กินเผ็ด )น้ำปลาที่รถวิ่งขาย
ในหมู่บ้าน 3 ขวด 5 บาท
ฮ่า......คงจะเดาออกว่าสายลมเกิดปีไหน......เศรษฐกิจช่วยตัวเองแบบพอเพียง หลายปีผ่านไปก็
ยังทำคล้ายเดิมแต่ความรับผิดชอบเริ่มมากขึ้นตามตัว เราจะมีสมาชิกใหม่เกิดขึ้นเพิ่มในบ้านเราแล้ว
(น้องชาย)
วันที่แม่เจ็บคือวันที่ให้กำเนิดลูก ภาพติดตา สายลม....
บ้านเป็นบ้านไม้ มีผ้าขาวม้าผูกต่อกัน 3-4 ผื่นมัดไว้ติดกับขื่อบ้านยาวลงมา ยายที่เรียกว่าหมอ
ตำแยประจำหมู่บ้านนั้นเอา ป้าที่เป็นพี่แม่มานั่งด้วยสายลมอยู่ห่างๆพอกุลีกุจอ เตรียมต้มน้ำร้อน ได้ยิน
ยายบอก......ที่จริงแล้วเขาไม่เด็กดูป้าไล่ให้ไปเล่นไปๆๆๆจะมาดูอะไรเด็กไปๆๆสายลมเชื่อที่ไหน
ละ...สงสารแม่....มาก แม่พันผ้าขาวม้ากับมือตัวเอง ผ้าข้าวม้าที่ผูกติดกับขื่อบ้านตึงเปรียะ หน้าแม่แดงไป
หมด ยายก็ใช้มือลูบรอบท้องแม่ไปมาเสียงแม่ขมฟันดังแกร๊บๆๆหน้านี้เปลี่ยนสีเป็นจังหวะในการกลั่นลม
หายใจหน้าแม่ขึงและตึงด้วยความเจ็บปวดและคงทรมานมากๆๆสายตาแม่กวาดมาและเป็นจังหวะที่สายลม
มองดูแม่ด้วยความเจ็บปวด......แม่มองสบตากับสายลมแล้วแม่เบือนหน้าไปเพราะความเจ็บปวด แม่คง
ทรมานมากแต่สิ่งที่สายลมเห็นและติดจนทุกวันกับอาการกิริยาของแม่ถูกบันทึกไว้ในใจไม่มีวันลืม เห็น
อาการที่แม่บิดไปบิดมาสั่นหัวไปมาอ้าปากแต่ไม่มีเสียงออกให้ได้ยิน แม่สายลมคนนี้ชังใจเด็ดเดี่ยว
อดทนไม่มีใครเทียบได้จริงๆ สายลม.... ได้แต่ลุ้นให้น้องรีบออกมา อยากจะบอกน้องว่า รู้ไหมแม่เจ็บ
ทรมานมาก....
ตอนนี้เสียงแม่หายดังขึ้นและตามด้วยครางด้วยความเจ็บปวด เห็นน้ำมูกน้ำตาแม่ไหล
เสียงสูดมูกดังขึ้นเป็นระยะๆพร้อมกับเสียงของฟันกรามของแม่ดังเป็นจังหวะของแรงที่ยายให้เบ่งยาย
ก็เหงื่อแตกเต็มหน้าผากป้าเอาผ้าขาวม้าเช็ดให้ยายและก็บอกให้แม่ทนอีกนิดเดี่ยวใกล้เป็นการปลอบ
ใจเพราะนี้ไม่ใช้ครั้งแรกที่แม่คลอด แต่เป็นครั้งที่4 พ่อเตรียมทุกอย่างพร้อมพ่ออยู่ห่างๆไม่ได้เข้ามาใกล้
เพราะเป็นผู้ชาย พ่อม้วนบุหรี่สูบหมดไปหลายม้วน สักพักเสียงแม่ดังขึ้นโอ้ยๆๆๆๆยาว
ภาพประกอบ
สายลม.....ยืนดูตลอดเพราะยืนอยู่ปลายเท้าแม่ น้ำอะไรกูไม่รู้กระเดนออกมา....(น้ำคร่ำ)....แล้วเสียงแม่ดังขึ้นครั้งหนัก
ยาวผ้าขาวตึงด้วยแรงแม่โถมดึงตัวเองขึ้น เพื่อเบ่งได้ยินเสียงป้ากับยายออกแล้วๆๆๆๆแล้วมึงได้ลูกชาย
มึงได้ลูกชายตอนนี้พอถูกยายตวาดเอาน้ำอุ่นมาเสียงร้องของเด็กทารกเกิดเป็นอย่างนี้นี้เอง การเกิดของ
คนเรานี้ทำไมช่างยากเย็นอย่างนี้ สายลมนะตอนนั้นไม่ได้ยืนอยู่ตรงนั่นเดินลงบันไดมาด้วยจิตใจที่
สงสารแม่จังเลย..https://www.youtube.com/watch?v=AmTmfTD6u9E
เห็นภาพต่างทุกขั้นตอนที่แม่เจ็บปวดก่อนที่น้องจะออกมามาดูโลกใบนี้ มันบอกไม่ถูกว่าอาการเป็นไง
ค่อยๆเดินจับราวบันไดเดินลงมาข้างล้าง ข้างบนก็เสียงคุยต่างๆนาแต่สายลม....ไม่ได้ใส่ใจ........เล่ามาถึง
ตอนนี้เหมือนเรื่องนี้เพิ่งผ่านไปเมื่อตะกี้คนเรากว่าจะเกิดมาพร้อมกับความเจ็บปวด ทั้งคนที่ให้กำเนิด
เหมือนที่ผ่านเมื่อกี้ คนที่เกิดมาแล้วเสียงที่ได้ยินเสียงแรกก็คือเสียงที่เจ็บปวด พระคุณผู้ให้กำเนิดมายิ่ง
ใหญ่นัก.........สิ่งที่จะตอบแทนคนที่ให้เลือดเนื้อและชีวิตนั้นในโลกนี้คงหาไม่ได้ นอกเสียจากชีวิตเรา.
ทำเพื่อ ....แม่.....!!!!
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น