ตาย..แน่ๆๆ แม่จ๋าช่วยลูกด้วย

ต่อจากเมื่อวาน

   แค่เท้าเหยียบที่แคมเรือ มีความรู้สึกว่าโลกมันหมุนๆๆๆ โคลงเคลง 

ตลอดตามแรงกระแทกของคลื่น กลิ่นที่ทำให้ต้องปวดหัวก็คือ กลิ่นปลาน้ำเค็ม  โคตรเหม็น ทั้งกลิ่นที่ไม่เคยประสบมา ถาโถมเข้าเต็มจมูก วิ่งเข้าช่องลม  มันเป็นอะไรที่ ยากที่จะบรรยายได้..

   รวบรัดแล้วกัน เสียงเครื่องยนต์ ดังขึ้น คงได้เวลาที่ จะต้องออกจากฝั่งแล้ว มีการเซ่นไหว้หัวเรือ
แม่ย่านาง เสียงประทัดจุดตรงหัวเรือ ปังๆๆๆๆๆๆๆ  ประมาณเกือบ 5 นาทีหูนี่ชาไปหมดเลย เรือแล่นไปเรื่อยๆ เริ่มห่างจากฝั่งไปเรื่อยๆ นี้หรือคนอยู่ทะเลชีวิตเป็นอย่างนี้หรือ  เริ่มมีอาการเวียนหัวคลื่นใส้ ต้องเข้าหาที่นอนที่ได้จัดไว้  ที่นอนก็สุดยอด พื้นไม้กระดานข้างล่าง เป็นห้องเครื่อง เสียงดังสนั่น  โอ้.. นี้คงต้องนอน ฟังเสียงเครื่องยนต์ตลอดเลยหรือเนี้ย กู หนอ กู แต่ไหนๆแล้วเมื่อเดินหน้ามาแล้ว กูจะไม่มีวันถอยหลัง แน่นอน เป็นไงเป็นกัน ล้มตัวลงนอนด้วยความอ่อนเพลีย

หลับสนิทไม่รู้เรื่อง มาตื่นตอนถูกปลุก กินข้าว โอ้ นี้มันใกล้มืดแล้ว ทะเลทำไมมันช่างกว้างอย่างนี้ มองจนสุดลูกหูลูกตา มองไม่เห็นฝั่งเลย เรือสักลำก็มองไม่เห็น กินข้าวเสร็จช่วยกันเก็บ เข้านอนต่อ
นานเท่าไหรไม่รู้ เสียงเครื่องยนต์เบาลง ได้ยินเสียงปล่อยอวน ต่างคนต่างรีบช่วยกัน เอาอวนมาเตรียมที่จะทิ้งอวนแล้ว แต่ นะ ตอนนี้ขอ

บอกว่า ช่วงนี้คลื่นมันแรงมากๆ เรือก็มุดน้ำตามร่องกระแสคลื่น ไม่ๆๆทั้งปวดหัวทั้งเวียนหัวประทุเข้ามา เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นด้วยการเร่งเครื่องยนต์ ทิ้งอวนเสร็จแล้ว แต่ข้าไม่เสร็จ ครับพี่น้อง เพราะคลื่นลมก็แรงน้ำก็กระเดนมาเปียกโชกทั้งตัว ต้องจับแคมเรืออย่างระมัดระวัง ถ้าหลุดมือเมื่อไหรมีหวังเป็นผีลอยขึ้นอืดเฝ้าทะเลน้ำเค็ม ทำไมมันถึง...กูยากจะร้องไห้ออกมา อื่ม.. เริ่มมีอาการคิดถึงบ้าน ภาพที่อยู่บนบกเริ่มเข้า นี้กูคิดผิดหรือถูก ว่ะ เนี้ย ทำไมมันทรมานอย่างนี้ ลมเข้าท้องตีดันขึ้นบน อาหารที่กินเข้าไป พุ่งออกมาจากลำคอลงทะเลหมดไม่เหลือ หมดแรง กู เมาเรือ ยิ่งกว่าเมาเหล้าหลาย ร้อยเท่าเลย ทรมานจริงๆ เสียงเครื่องยนต์ก็ดังต่อเนื่องอย่างนั้น กลิ่นแก๊ซที่ทำกับข้าว เหม็นก็เหม็น และอีกมากมายสุดที่จะบรรยาย คลื่นก็แรง โคลงเคลงตลอด ฟุ๊บด้วยการอ่อนเพลียจากเมารือ     

         ประมาณเที่ยงคืน 

เสียงเครื่องยนต์เบาทุกคน ต่างรีบลุกประจำหน้าที่ตัวเอง กู้อวน... ใช้เวลาประมาณ เกือบ 20 นาที เสียงครื่อง
คว้านร่อก กู้อวนช่วยเบาแรงคน ไม่นาน อวนมาอยู่ตรงกลางลำเรือพร้อมปากอ้วนที่เต็มไปด้วยอะไรก็ไม่รู้ เพราะยังไม่ได้เปิดปากอวน  และแล้วอวนก็ถูกกระตุกออกด้วยที่ทำเชือกล๊อกเปิดออก  โอ้โห้ ปลามากมาย เสียงปลาหมึก ฟึด ฟัด ปลาใหญ่ปลาน้อยเต็มไปหมด เกือบ 500 ก.ก เสร็จแล้วเอาอวนลงปล่อยตามเติม ต่อจากนี้ก็เป็นหน้าที่ทุกคนต้องช่วยกันแยกประเภทปลา เพื่อเก็บแช่ร์เย็น วินาทีนี้ 

  ปลาดิ้นๆๆ กระแด่วๆๆมองดูปลาหมึกปลาทูและปลาอะไรๆต่อมิอะไรมากมาย ใจเกิดสลดขึ้นมาทันใด เห็นปลาทุกๆตัวพงาบๆประมาณไม่เกิน 5 นาที ปลาที่ดิ้นเมื่อตะกี้แน่นิ่ง

ทิ้งอวน

ต่อจากนี้ก็ต้องเป็นการมานั่งคัดแยกปลาที่เอาขึ้มมา กลิ่นคาวปลา ตลบอบอวนไปหมด  ร่างกายอ่อนแรงคลื่นก็แรง น้ำกระเดนกระจายเปียกทั่วตัวไปหมด  อ๊วกแล้วอ๊วกอีก จนไม่มีจะออกอีกแล้ว ฟุ๊บคาแคมเรือประคองจับแคมเรือแน่น น้ำตาไหลออกมาทั้งๆ กูก็หมดแรง  สิ่งที่คิดถึงตอนนี้คือ แม่...คิดถึงแม่จับใจ.กลับก็ไม่ได้เพราะอยู่กลางทะเลมองไม่เห็นฝั่ง  (ติดตามต่อพรุ่งนี้)