วันพฤหัสบดีที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2559

แค่เบาะๆ กูชักจะเหลืออด...!!


มันอะไรกันนัก หนา ว๊ะ..?

เรื่องที่ ลูกชายต้องเจอ จากประสบการณ์ 
จริง
          ผ่านร้อน ผ่านหนาว ผ่านชีวิตที่แสน จะโหดร้าย
 ผ่านๆๆๆๆๆๆ
         จนไม่รู้  กูก็ไม่อยากจะจำ ชีวิตที่ผ่านมา ที่มันบัดซบ 
โคตรๆๆๆๆๆ
ของกูเลยว่ะ  แต่แม่งก็ไม่เคยลืมเลย 
ไอ้ที่เรื่องยากลืมแม่งก็ไม่อยากลืม ติดใจกูไปถึงไหนๆๆๆ  
กูก็เลยต้องมาทนเขียนเก็บแม่งไว้ที่นี้แหละ  
ทั้งๆที่ก็ไม่ค่อยจะเขียนเป็น 

ประสบการณ์ชีวิต ที่กูหนี ออกจากบ้านมา
ไอ้หนุ่มตังเก
กูหนีตามรุ่นพี่เพื่อมาหาประสบการณ์ชีวิต...
เท่ากับกูเอาชีวิตมาทิ้งกลางทะเล มหาสมุทร
ที่เขาเรียกว่าเรือประมงอวนลาก
แหลมฉบังที่รัก .....(ที่รักเติมเอง)
อื่ม...
กูขอเรียบเรียงก่อน ก็บอกแล้วไงว่าการศึกษากูมันด้อยก็แค่
ป.4 ก็หรูแล้วเพราะบ้านกูเขาไม่สนใจเรื่องเรียนๆสนใจอย่างเดียวคือ ตังค์ ใครที่ส่งลูกเรียนได้นั้นน่ะคนมีตังค์  แต่คนจนอย่างกู จะแดกยังจะไม่มี จะเอาอะไรมากมาย 

แค่นี้ก็ดีถมเถแล้ว   
กลับมาเรื่อง เรือ
แค่ วินาทีแรกที่เท้าแตะที่ขอบเรือ โอ้ๆๆๆๆๆ  เฮ้ยโลกหมุน
ก็มันโคลงเคลงๆจากคลื่น อื่ม..กูชักมีอาการลม
มันตี.
พรุ่งนี้
ชีวิตอยู่กลางทะเลเต็มๆ
ตอนที่ 1

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น