เมื่อจับได้ว่า...เธอ...มีคนใหม่...?
- ทั้งๆที่ เคยบอกว่า... ฉันไม่ชอบคนที่หักหลัง
- ถ้าจะนอกใจให้บอกตรงๆ อย่าทำให้แค้น...
- ฉันเอาคืน 100 เท่า...แต่สุดท้าย...
- ก็ทำไม่ลงด้วยเหตุผลที่เธอบอกว่า....ถูก...ขืนใจ....
- แหม...ไม่อยากจะเชื่อ...แต่ก็ไม่เป็นไร.
- แค่ไม่กี่นาทีก็เคลียร์ ในเมื่อของที่ไม่ใช้ของๆเราสักวันก็ต้องไป.
สายลม...
ไม่มีอาการเสียใจ แต่กลับมาคิดทบทวนข้อผิดพลาดตัวเอง
ที่ผ่านมากับ ผู้หญิงคนนี้.
คิดไปคิดมาก็ดี...แต่ก่อนที่ต่างคนต่างไป มาคุยกันก่อน.
สุดท้ายก็ไปด้วยที่เป็นมิตรภาพที่ดี...
การเดินทางเหมือนเข็มนาฬิกา...
ขับรถบัส
(ภาพประกอบ)
โรงงาน.NIKON...... โรจนะ จ.อยุธยา
ครั้งแรก.. เป็นเด็กรถให้นั่งดูว่าจุดจอดรับคนงาน จุดไหนบ้าง...?
วันแรก....สาวโรงงานนี้ สวยๆทั้งนั้นเลย
รับไม่ไกลเท่าไหร่ จาก สุพรรณบุรี มา อยุธยา 90 กว่า กิโลเมตร
วันที่ 3 โดนปล่อยให้ขับเอง... อืม...
(ภาพประกอบ)
กูก็ยังไม่เคยขับรถบัสมาก่อน เอาว่ะ...เป็นไงเป็นกัน
กู..ก็ไม่เคยถอยอะไรง่ายๆอยู่แล้ว คติเตือนใจตัวเองมาตลอด
(อะไรที่คนอื่นทำได้กูก็ทำได้)
วันที่ขึ้นจับพวงมาลัยวันแรกโชคดีหน่อย...
ขับรถเปล่าไปรับคนงาน วิ่งมาเรื่อยๆ แต่พี่ท่าน
พามาทางลัดถนนทุ่งนา โอ้...ทางที่ว่านี้
คดเคี้ยวอีกต่างหากมาเจอด่านแรกทางก็แคบ
ตีโค้งอย่างดีขับเกียร์ 3 มาดีๆ มีอาการเหมือนดินยุบ เอาละสิ..
โค้งอีกต่างหาก ตัดสินใจเหยียบคันเร่งเลียคร้าซรถพุ่ง
ควันตลบอบอวล เกือบแล้ว กู.. รถบัสเกือบคว่ำกลางทุ่งนา
5555 เหงื่อแตกออกมาเท่ากับเม็ดข้าวโพด
เพราะหลายเดือนมีคนมาแอบบอกว่า (พี่เขานึกว่าจะคว่ำกลางทุ่งนาเสียแล้ว)
นี่เป็นด่านที่ทดสอบใจและไวพริบในการตัดสินใจ ของคนขับรถ
แหมพี่ท่านเล่นทดสอบแบบไม่ให้ตั้งตัว และก็ผ่านไป...
อยู่ในกำมือเรา ที่ต้องรับผิดชอบดูแลรักษาความสะอาด
และความปลอดภัยให้กับพนักงาน โรงงาน ทุกๆชีวิตเหมือนฝากชีวิตไว้กับเรา
ชีวิตคนทำงานดูแล้วก็น่าสงสาร อดหลับอดนอน
เวลาที่จะอยู่พร้อมหน้าครอบครัว ก็มีน้อย ใครที่เคยทำงานโรงงานคงรู้ดี.
สาวโรงงานบางคน ในแต่ละเดือน เจอหน้าคนขับรถมากกว่าคนในครอบครัว.
แค่รถจอดรับ จอดตามจุด และจอดให้ลงตามด้วยคำพูดที่เป็นกันเอง
เพราะต้องร่วมเดินทางด้วยกันทุกวัน เมื่อเธอแต่ละคนขึ้นรถนั่งประจำเบาะ ที่
นั่งประจำของเธอ ก็สลบหลับด้วยอาการอ่อนเพลียอ่อนล้าแล้ว (บางทีก็ต้องปลุก)
(ภาพประกอบ)
แค่รถจอดรับ จอดตามจุด และจอดให้ลงตามด้วยคำพูดที่เป็นกันเอง
เพราะต้องร่วมเดินทางด้วยกันทุกวัน เมื่อเธอแต่ละคนขึ้นรถนั่งประจำเบาะ ที่
นั่งประจำของเธอ ก็สลบหลับด้วยอาการอ่อนเพลียอ่อนล้าแล้ว (บางทีก็ต้องปลุก)
- เปรียบเหมือนเบาะที่เธอนั่ง คือที่นอนบ้านหลังที่ 2 ของเธอ
- หน้าที่คนขับต้องขับรถให้นิ่งๆ และนุ่มๆ ไม่กระโชกกระชาก ต้องใจเย็น
- และไม่ช้าเกินไปไม่เร็วเกินไป พอดีๆ เพราะถ้าไม่นิ่งขับซิ่ง
- โดนรายงานถึงบริษัท หักเงินผู้ประกอบการคือเจ้าของรถโดนหักเงิน
- สุดท้ายก็ถึงคนขับรถ คนขับโดนทั้งขึ้นทั้งล่อง
- ขับช้าพนักงานก็ว่า พร้อมรายงาน ขับเร็วน้ำมันก็กินมากกว่าปกติโดนตำหนิ
- สุดท้าย... ก็เหลืออด สายลม...จับไมค์ประกาศ ให้พนักงานในรถรับทราบ
- ต้องมีข้อตกลงกันใหม ซึ่งก็ไม่เคยมีคนขับรถคนไหน กล้าทำมาก่อน
- สายลมตอบ... ผมก็เป็นลูกจ้างเหมือนกันครับ ขับช้าคุณก็ว่าผม
- ขับเร็วน้ำมันรถก็จะกินกว่าปกติ ผมก็โดนเจ้าของรถว่ามากกว่าคุณ....
- ทุกอย่างจบลงด้วยดี....? เพราะการได้คุยกัน
- ชีวิตคนเราทุกๆอาชีพเรียนรู้ไม่มีจบ
- ถ้าสนุกกับการทำงานก็มีความสุขกับงานไปนาน
- กว่าจะรู้ระบบและรู้ใจรถคันนี้ก็หลายวัน
- ต้องเคี้ยนมันว่าพลังเทอร์โบว์ของเครื่องยนต์คันนี้ จะแรงแค่ไหน...?
- ถ้าพูดแบบวัยรุ่นเหยียบให้เต็มตีน...!!! ก็ต้องซิ่งกันหน่อย!!!
- เหมือนม้าพยศ ต้องเอาให้อยู่
- แหม..โคตรสบายเลยทีนี้เพราะในเมื่ออะไรๆลงตัว
- คันนี้สั่งได้ดังใจ... เพราะรถที่ขับคันนี้มันใหญ่
- ใครไม่ยอมลบ หรือไม่ยอมลง
- ก็มีเสียวละครับ ก็ถนนมันไม่ได้กว้างเหมือนน้ำทะเลที่ไหนละครับ
- ชีวิตที่ท้าทายและบ้าบิ่นอย่างสายลม....... ไม่หยุดแค่นี้...?
- เพราะชีวิตเลือกได้...อยู่ในตัวเรากำหนด..
- เข้าเรื่อง....
- ไม่ได้เจ้าชู้แต่เธอเข้ามาหาฉันเอง.
- สาวโรงงานก็รู้ๆ อยู่เมื่อมีการทักทายสุดท้ายแลกเบอร์.
- โถ่....คนขับรถบัสโรงงานนะครับ. ตีหัวได้เลยว่า 100 คน เหลือไว้สักคน .
- ถ้าไม่มีสาวๆโรงงาน ถ้าภรรยาไม่ได้มาด้วย สายลมฟันธง
- คนขับรถมีเด็กทุกคน 5555 เรื่องแบบนี้นี้ไม่ใช่คนขับรู้กันเร็ว
- แต่สาวๆโรงงานรู้เร็วและกระจายข่าวไปเร็วทั่วโรงงานเลยทีเดียว
- เพราะทุกคนก็จะชื่นชมคนขับรถของตัวเอง
- เพื่อนสาวโรงงานที่ทำงานที่เดียวกัน และยังรู้ถึง ผู้ปกครองที่บ้านอีกต่างหาก
- ว่าคนขับรถที่มาขับรับส่งนั้น เปลี่ยนเป็นใครและนิสัยอย่างไร
- ทุกคนจะมีเบอร์โทรของคนขับทุกคน ไงครับ
- อย่างนี้จะไม่ให้บอกได้ไงครับว่ามันเหมือนครอบครัวเดียวกัน หรือญาติ
- เป็นบ้านหลังที่ 2 ละครับ...
- สายลม... ชีวิตมันน่าขำตัวเองจังเลย (หลอก็ไม่หลอ)
- สาวๆ แย่งกันเข้ามาในชีวิตพร้อมๆกัน เหมือนวัยรุ่นทุกวัน
- แย่งแฟนกัน (ต้องขอโทษคุณผู้หญิง) อันนี้ก็จริง
- ถ้าไม่ห้ามและกระหนาบไว้ เธอทั้งหลายก็ตะลุมกันแล้ว
- ถ้ามีเรื่องทะเลาะวิวาท ออกทั้งคู่อาจจะถึงคนขับรถด้วย
- (กฎโรงงาน) ผู้หญิ่งเข้ามาในชีวิต เพราะต้องเลือก คนใดคนหนึ่ง
- เพื่อกันไม่ให้คนอื่นเข้ามา แต่อย่างว่าละครับ
- ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุเธอทั้งหลาย ฉันก็ตามใจแล้วแต่เธอๆ
- (คิดถึงคำที่ปู่เคยบอกไว้)
มีคนรักเรานะดีแล้วลูกเอย...?
- สายลมก็เลยปล่อยเฉยๆเมื่อเธอเข้ามา
- ฉันมีสิทธิ์เลือกเธอ แต่ไม่ใช่เธอมีสิทธิ์เลือกฉัน.
- แต่ก็ใช่ว่าจะพอใจระเริงใจในเรื่องพวกนี้แต่กลับคิดไปว่า
- ทำไมคนเราทุกวันนี้ถึง กล้าจนเลยเถิด สุดท้ายก็แยกกันด้วยดี
- เพราะชีวิตเราชอบเรื่องบุญ นอนบนรถแป๊บๆเดี่ยวเกือบปี
- ที่อยู่ที่กินที่นอนก็อยู่กับรถคันนี้
- ขับรถบัส ออกรับพนักงาน ทุกๆวัน
- เริ่มต้น 04.00 น.ที่ จ.สุพรรณบุรี
(ภาพประกอบ)
- ก็จะผ่านร้าน คนที่ขายอาหารไว้ให้คนซื้อใส่บาตรตอนเช้า
- ใส่บาตรตอนเช้า ก่อนมาจอดรับพนักงานเกือบทุกวัน
พระบิณฑบาตรทุกๆวัน บางวันขับเกือบถึงอยุธยายังไม่ได้ใส่บาตร
ด้วยที่ได้ซื้อมาไว้แล้ว พอเห็นท่านเดินก็เลยจอดรถ ลงไปใส่บาตร
พนักงานตกใจตื่นนึกว่ารถเป็นอะไร.. ที่ไหนได้คนขับรถไปใส่บาตร
ชีวิตเราอยู่กับบุญจริงๆ กลางวันก็ไปถวายสังฆทานตามวัด
รับผิดชอบงานที่ได้รับมอบหมาย ดูแลรถบัสเหมือนเราเป็นเจ้าของ
เช็คช่วงล่างทุกวัน จนไม่มีอะไรที่เราไม่รู้ มันถึงจุดอิ่มตัว
เบื่อ....ชีวิตขับรถบัส เพราะถูกจำกัดเวลาและ อิสระ ไปไหนไม่ได้
คนอย่าง...สายลม... ย่อมไม่อยู่นิ่งนาน
ถึงจุดต้องขอออก.. ทั้งๆที่ไม่มีสาเหตุแต่เรามีอาการเบื่อ ว่านี้มันไม่ใช่
ด้วยผลงาน ขับรถไม่เคยเชียวชน..
แต่ถึงขับเร็วก็ไม่มีปัญหา นำทัวร์ลงใต้ ลงอีสานก็สบายๆ
ตามประสาคนอย่าง สายลม.........
ถึงจะถูกดึงถูกรั่งไว้ยังไงก็ไม่อยู่ ถ้าคิดจะเดินหน้าแล้ว
ถึงจะถูกดึงถูกรั่งไว้ยังไงก็ไม่อยู่ ถ้าคิดจะเดินหน้าแล้ว
จากมาให้เขาคิดถึงดีกว่า จากมาเพราะเขาชัง.
เมื่อชีวิตมันเบื่อ...?
อสุภะ...
- วันนั้นขับรถรับส่งพนักงานปกติ ตามเส้นทางที่รถวิ่ง สองข้างทาง
- ก็จะเป็นนาที่ชาวบ้านทำนาปรังได้ตลอดปี มองรอบข้างก็สวยทำให้ชื่นใจ
- แต่วันนี้... มีรอยเลือด สุนัขถูกรถชนตาย อยู่ข้างทางไม่มีใครเอาไปทิ้ง
- เพราะเป็นที่โล่ง ซากสุนัขที่ถูกรถชนตาย อืดขึ้นตามกาลเวลา
- ผ่านทุกวันมองเห็นทุกวัน จนซากที่สุนัขที่ตายไม่เหลือซาก
- เป็นเหมือนปกติ ชีวิตเราก็คงไม่ต่างอะไรกับซากสุนัข
- ทำไมคนเราถึงต้องดิ้นรน บางคนอดหลับอดนอนไม่มีเวลาให้ครอบครัวเพราะงาน
- มีเวลาอยู่กับงานมากกว่าครอบครัว ดิ้นรนเลี้ยงชีพเพราะกลัวอดตาย
- แต่ สุดท้ายก็ตายอยู่ดี เงินทองที่หามาได้ก็เอาไปไม่ได้.
- ธุรกิจเต็มไปด้วยการโกหก...........
ติดตามตอนต่อไป................
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น